Een woordje van de voorzitter van de Auschwitz-Stichting

Wie was Jacques Rozenberg?

In alle bescheidenheid mag ik bevestigen dat ik hem van nabij gekend heb. Onze families waren goed bevriend en waren beide actief in de milieus van de Bund. Het is op deze wijze dat wij trouwens vertrouwd geraakt zijn met het Jiddisch, de taal van de Oost-Europese joden. In zijn jeugdjaren heeft Jacques erg geleden onder de scheiding van zijn ouders. Hij leefde met zijn moeder in een klein appartement op de eerste verdieping boven een pasteibakkerij. Hij en zijn vriend Henri, de zoon van het huis, waren zeer begaafde vioolspelers, die om ter best speelden en elkaar probeerden te overtroeven.
Met zijn sterke persoonlijkheid besloot Jacques om samen met mij lid te worden van de Rode Valken. Wij trokken samen op vakantiekolonie en ik herinner me dat hij reeds in die tijd weigerde om bevelen te aanvaarden. Hij heeft dit uiteraard moeten bekopen… met enkele uren van zijn vrijheid.
De oorlog heeft ons tijdelijk uiteengerukt.
Toen ik na de vlucht teruggekeerd was naar de Université Libre de Bruxelles, kreeg ik de opdracht een verzetsbeweging op te zetten. Via de clandestiene pers sloot Jacques zich daarbij aan. Later heb ik vernomen dat hij, zoals ik, is opgepakt. Als bij wonder zijn we teruggekeerd uit gevangenschap en hij is toen met een jonge Italiaanse getrouwd. Met de oprichting van de Vriendenkring van de Overlevenden van Auschwitz en de kampen van Hoog Silezië konden we onze nauwe banden opnieuw aanhalen. Ondertussen had ik vernomen dat het vooral zijn talent als violist was hem gespaard had van de selecties in de kampen. Datzelfde talent zou hem later in staat stellen directeur te worden van de Discotheek van het Brusselse gewest. Dit weerhield hem er echter niet van om tegelijk ook vrijwilliger te zijn bij Oxfam en samen met enkele vrienden de Auschwitz-Stichting op te richten, waarvan ik voorzitter ben.
Wij zijn uiteraard niet de enigen geweest die de Stichting gedragen hebben en de meeste stichtende leden hebben ons jammer genoeg te vroeg verlaten.
Na zijn scheiding is zijn ontmoeting met Andrée een steun voor hem geweest. Zij heeft hem bewust gemaakt van zijn gaven als schrijver-dichter en als schilder. Naast zijn werken op papier heeft hij zo ook een speciale techniek ontwikkeld om te schilderen op röntgenfoto’s.
Wat moet er nog meer gezegd worden? Ondanks zijn extreme pijnen heeft hij tot op het einde getuigenis afgelegd opdat Auschwitz zich niet meer zal herhalen.
Jacques, we missen je. Kritische geesten zijn zeldzaam, noodzakelijk en verrijkend.

 Baron Paul HALTER